Αυτή την φράση την είχα ακούσει πολλές φορές από την γιαγιά μου. Κάθε φορά που την έλεγε έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια της... Η γιαγιά μου ήταν υπέροχη μάνα και μάλιστα εις διπλούν, αφού μεγάλωσε τόσο τα δικά της παιδιά όσο και της κόρης της.
Πριν τρεις μήνες έγινα και εγώ μανούλα.
Την πρώτη φορά που μου έδωσαν την μικρή μου αγκαλιά βούρκωσα, όπως η γιαγιά μου. Η γιαγιά μου στεκόταν λίγο πιο δίπλα με κοίταζε και αυτή βουρκωμένη. Αυτή την στιγμή ένιωσα ευτυχισμένη, χαρούμενη , τρελαμένη σχεδόν... Κοίταξα τον άντρα μου και μετά την γιαγιά μου αλλά το βλέμμα μου επανήλθε σχεδόν αυτόματα στην μικρή μου.
Την κοίταζα λες και προσπαθούσα να σκανάρω κάθε λεπτομέρεια πάνω της. ‘Ένιωσα τον χρόνο να σταματάει...
Η μικρή άρχισε να κλαίει και τότε ένιωσα φόβο... Δεν ήξερα τι ήθελε... Η γιαγιά μου χαμογέλασε, ήρθε δίπλα μου , με χάιδεψε και μου είπε « Μην φοβάσαι. Είσαι η μανούλα της τώρα και δεν πρόκειται ποτέ αυτό να αλλάξει.»
Η μικρή μου σήμερα κλείνει 3 μήνες.
Και ως μανούλα έχω χρέος να σας πληροφορήσω ότι είναι πολύ όμορφη και πολύ έξυπνη.
