Αυτούς τους μήνες συνέβησαν δυο μεγάλα γεγονότα στην ζωή μου . Για το πρώτο, προσπάθησα πολύ , κουράστηκα πολύ αλλά άξιζε τον κόπο.. Για το δεύτερο, ήμουν απλώς τυχερή , ίσως η πιο τυχερή από όλους.
Μετά από 4 χρόνια και 3 μήνες ο καθηγητούλης μου αποφάσισε ότι πρέπει επιτέλους να τελειώνω με το διδακτορικό μου και έτσι ένα πρωί στα μέσα Σεπτέμβρη με φώναξε στο γραφείο του.
«18 Δεκέμβρη, Τρίτη είναι νομίζω, τι κάνεις; » και χαμογέλασε πονηρά. Το ξέρω αυτό το χαμόγελο του…
«Μάλλον καλά θα είμαι» του απάντησα και άρχισα να ξεφυλλίζω την ατζέντα μου να βρω την ημερομηνία αυτή για να σημειώσω τι έπρεπε να κάνω.
«Ωραία, θα παρουσιάσεις την διατριβή σου, πάρε και το χαρτί από την γραμματεία»
Ο καιρός της απομόνωσης πέρασε γρήγορα, πήγαινα στο πανεπιστήμιο, γύρνα σπίτι και διάβαζα.. χανόμουν στα βιβλία , στις σημειώσεις και πολλά βράδια με έπαιρνε ο ύπνος με αγκαλιά τον Πάκο.
Ο κάλος μου όλο αυτό τον καιρό μου μαγείρευε , μου έστυβε πορτοκαλάδες, μου έπαιζε μουσική και έκανε ότι μπορούσε για να με κάνει να χαλαρώνω…
Η μέρα της εξέτασης έφτασες… Όλα πήγαν καλά…
Και στο τέλος της εξέτασης ένας από τους εξεταστές με ρώτησε….
«Και μετά το διδακτορικό, τι σκοπεύετε να κάνετε;»
Χαμογέλασα… Κοίταξα τον καλό μου και μετά τον καθηγητούλη μου….
«Να παντρευτώ και να κάνω παιδία» απάντησα πολύ σοβαρά…
Όλοι γέλασαν εκτός από τον καλό μου που είχε παγώσει και κοκκινίσει.
Και πριν από 15 μέρες έμαθα ότι είμαι δύο μηνών έγκυος….
Νιώθω ευτυχισμένη…. Η ζωή μου χαμογελά…
Ελπίζω να είστε όλοι καλά!!!!!!!!
