Τυχαία ανακάλυψα πριν από ένα μήνα ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας πού είχα. Αυτές τις μέρες είχαμε σχεδιάσει ένα ταξίδι αλλά μας πρόλαβε το νοσοκομείο. Πήρα τηλέφωνο τον αδερφό μου και του ζήτησα να πάει να φέρει την γιαγιά μας. Σε έβλεπα στενοχωρημένο αν και προσπαθούσες να το κρύψεις. Πριν φύγουμε για το νοσοκομείο την μέρα πριν από την επέμβαση με πήρες αγκαλιά , «Όλα θα πάνε καλά» μου ψιθύρισες και με κράτησες πολύ σφικτά για πολύ ώρα.
Η γιαγιά μου ήταν αγχωμένη και τα μάτια της βουρκωμένα. Καθόταν στο σαλόνι σιωπηλή με τον αδερφό μου να της κρατάει το χέρι. Σου ζήτησα να μου υποσχεθείς να τους προσέχεις τώρα που θα ήμουν στο νοσοκομείο. Μου χαμογέλασες και μου είπες πως θα το κάνεις.
Φτάσαμε στο νοσοκομείο το μεσημεράκι. Η επέμβαση θα ήταν την άλλη μέρα το πρωί στις 7. Πρώτη φορά στην ζωή μου νοσηλευόμουν και ένιωθα άβολα. Έτυχε μάλιστα να βρεθώ στην ίδια κλινική και στο διπλανό δωμάτιο από εκεί που είχε νοσηλευτεί για πολύ καιρό ο αδερφός μου.
Καθίσαμε στο κρεβάτι και μείναμε όλοι σιωπηλοί, ώσπου η γιαγιά μου σηκώθηκε και με πηρέ αγκαλιά.Με πήρε από το χέρι και βγήκαμε στον διάδρομο. « Ζουζούνα μου όλα θα περάσουν» είπε και προχωρήσαμε ως το παράθυρο.
«Βλέπεις ψηλά τον ουρανό, θα έχει το ίδιο χρώμα σε λίγες μέρες που θα βγεις από εδώ και θα είσαι καλά»
Αυτό είναι το σημείο αναφοράς μας με την γιαγιά μας , το γαλάζιο του ουρανού. Από όπου και να το κοιτάμε έχει το ίδιο χρώμα.
Ξαναγυρίσαμε στο δωμάτιο, όπου έπρεπε να βάλω αναγκαστικά πυζάμακια και να ξαπλώσω για να μου κάνουν μια προεχγειριτικη ετοιμασία.
Κοίταξα γύρω μου και είδα την γιαγιά μου, τον αδερφό μου και εσένα και ένιωσα τόσο γεμάτη, τόσο ήρεμη που σας είχα στην ζωή μου που το μόνο που ήθελα να κυλίσει πιο γρήγορα ο χρόνος και να τελειώνουμε με αυτή την ταλαιπωρία. Ήμουν τελείως σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά.
Το βράδυ ο αδερφός μου πήρε την γιαγιά μου και γύρισαν σπίτι, εσύ έκατσες πλάι μου και μου κράταγες το χέρι , όπως έκανες και όλα τα υπόλοιπα βράδια που ήμουν στο νοσοκομείο.
Το πρωί της επέμβασης με ξύπνησες με ένα φιλί. Τα μάτια σου είχαν μαύρους κύκλους και ήταν θλιμμένα. Σε ρώτησα αν είχε έρθει η γιαγιά μου με τον αδερφό μου. Έγνεψες θετικά και βγήκες έξω να τους φωνάξεις. Η γιαγιά μου με σταύρωσε, με πήρε αγκαλιά ,μου χάιδεψε τα μαλλιά μου.
Μέσα μου ένιωθα απίστευτα γαλήνια. Κοίταξα τον αδερφό μου και την γιαγιά μου και μετά εσένα και συνειδητοποίησα ότι θα ήταν πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα εκείνες τις στιγμές αν δεν υπήρχατε κάπου εκεί γύρω εσείς.
Ακολούθησε η βολτούλα με το φορείο ως το χειρουργείο. Στο χειρουργείο δεν θυμάμαι πολλά, μόνο ότι έκανε απίστευτο κρύο μέσα εκεί και ότι όταν μου δώσανε την προνάρκωση ένιωσα να πετάω πάνω από το χειρουργικό τραπέζι.
Μετά από 4 ώρες με βγάλανε, μου μιλάγανε για να ξυπνήσω και όταν άνοιξα τα μάτια μου, είδα την γιαγιά μου και τον αδερφό μου αλλά όχι εσένα. Σε έψαξα με το βλέμμα μου και τότε κατάλαβα ότι στεκόσουν από την άλλη πλευρά.
Σας είδα όλους, σας χαμογέλασα και ξαναέκλεισα τα μάτια μου παρά τις φωνές των γιατρών να ξυπνήσω.
Όταν πια ξύπνησα για τα καλά , μετά από 2 ώρες περίπου δεν μπορούσα να κουνηθώ. Πόναγα πολύ. Ευτυχώς κάπου εκεί ο αναισθησιολόγος μου έφερε ένα μηχανάκι με μορφίνη που μου χορηγούταν ενδοφλέβια.
Οι μέρες στο νοσοκομείο ήταν ατελείωτες. Πονούσα πολύ αλλά, αλλά δεν γκρίνιαζα. Ένιωθα τόσο όμορφα που ο σωματικός πόνος δεν με εμπόδιζε να χαμογελάω.
Η γιαγιά μου ερχόταν κάθε μέρα και καθόταν μέχρι αργά το βράδυ. Τα δυο πρώτα βράδια έκατσε και στο νοσοκομείο. Ο αδερφός μου καθόταν πιο λίγο. Δεν τα μπορεί τα νοσοκομεία μετά το θάνατο του Γιώργου. Πάλευε μέσα του κάθε φορά που ερχόταν.
Εσύ ματιά μου, ψυχή μου δεν έλειψες στιγμή από δίπλα. Όταν με έπαιρνε ο ύπνος μόνο πεταγόσουν στο σπίτι και έκανες μπάνιο και άλλαζες ρούχα. Αλλά εγώ πάντα όταν άνοιγα τα μάτια μου σε έβλεπα εκεί να μου χαμογελάς, Να προσπαθείς να μαντέψεις τι θέλω.
Ο γιατρός μου μια μέρα μου είπε ότι έχω πολύ ωραίο άντρα και ότι με αγαπάς πολύ.
«Είμαι τυχερή» του απάντησα και σε κοίταξα.
Και είμαι τυχερή ψυχή μου, που σε συνάντησα , που σε ερωτεύτηκα, που υπάρχεις στην ζωή μου και με κάνεις ευτυχισμένη.
Τίποτα δεν μας χαλάει αυτό που ζούμε, ούτε οι μικρές ταλαιπωρίες της ζωής μας , όπως αυτό το γεγονός με την επέμβαση.
Από το νοσοκομείο βγήκα μετά από δέκα μέρες και όταν γύρισα σπίτι μαζί σου , με την γιαγιά μου, με τον αδερφό μου κατάλαβα ότι ανήκεις στην οικογένεια μου.
Η γιαγιά μου έφυγε σήμερα για το χωρίο. «Σε αφήνω σε καλά χέρια, σε αγαπάει ζουζούνα μου, και σε προσέχει.»
Ναι, με αγαπάει γιαγιά μου, το νιώθω!!!!
