Είχα καιρό να δω τους φίλους μου, και χτες το ραντεβού κλείστηκε.. Όλοι αφήσαμε στην άκρη δουλείες και έρωτες και συναντηθήκαμε,.. . Το μέρος γνωστό.. Η συνάντηση γίνεται πάντα στο μοναστηράκι.. βολεύει όλους που είμαστε σκορπισμένοι στα επτά σημεία της Αττικής..
Κατά τις 9:30 όλοι ήμασταν στο γνωστό σημείο. Αγκαλιές και φιλία στην αρχή…
Ανηφορίσαμε προς την Ακρόπολη μέσα από τα στενά της πλάκας . Το αεράκι έπαιρνε τα πειράγματα και τα γέλια μας..
Αυτή την βόλτα την έχουμε κάνει πολλές φόρες … Άλλα απόψε ήταν διαφορετική… Όλοι είχαμε να πούμε κάτι… Όλοι είχαμε κάτι να μοιραστούμε με τους υπόλοιπους όταν οι μπύρες θα έμπαιναν στα ποτήρια και τα ποτήρια θα υψώνονταν για να γίνει η πρόποση.
Φτάνοντας στους Διόσκουρους ανακαλύψαμε ότι όπως κάθε φορά όλα τα τραπέζια ήταν γεμάτα… άλλα όπως κάθε φόρα μια παρέα που αποχωρούσε μας έδινε την θέση της και το τραπέζι της.
Καθίσαμε και μόλις η παραγγελία δόθηκε άρχισαν τα πειράγματα…
Μου αρέσουν πολύ αυτές τις στιγμές με τους φίλους μου… Όλοι έχουμε τα δικά μας παρατσούκλια και όλα αυτά τα χρόνια έχουμε αναπτύξει κώδικες δικούς μας να επικοινωνούμε…
Ο «γατούλης» είναι φαντάρος…
Ο «Ποπάι» άλλαξε δουλεία.
Ο «κουμπάρος» πήρε καινούργιο αυτοκίνητο.
Ο «κάγγελος» παρέδωσε επιτέλους την πτυχιακή του στο μαστέρ και έγινε μάστορας.
Ο «Γιαπωνέζος» και εγώ ( η γνωστή και ως «τρελοζούζουνο») ερωτευτήκαμε και έχουμε και εμείς κάποιον στην ζωή μας έκτος από τους φίλους μας να ταλαιπωρούμε.
Και τέλος η «τσιπούρα» θα γίνει θεία.
Τα νέα ήταν για όλους ευχάριστα. Ήμασταν όλοι σε τόσο καλή διάθεση.. .Μιλάγαμε όλοι μαζί, γελάγαμε , πίναμε μπυρίτσες.
Το φεγγάρι μας παρακολουθούσε και μας έκλεινε το μάτι.
Είμαστε παράξενη παρέα… Επτά στο σύνολο, 2 κοπέλες και 5 αγόρια.. Όλοι τόσο διαφορετικοί και όμως τόσο ίδιοι.. Γνωριστήκαμε στο πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο και 9 χρόνια μετά δεν μας δένουν μόνο οι κοινές σημειώσεις άλλα μια αγάπη και μια φιλία που έχει δοκιμαστεί και αντέξει όλα αυτά τα χρόνια…
Τον τελευταίο καιρό οι ρυθμοί της ζωής μας έχουν αλλάξει, και εμείς έχουμε αλλάξει.. Το μόνο που 9 χρόνια έχει μείνει ίδιο είναι το δέσιμο αυτής της παρέας.
Μιας παρέας που έχει περάσει πολλά..
Την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε, τον Οκτώβριο του ’98 έτυχε να κάτσουμε όλοι στην ίδια σειρά στο αμφιθέατρο. Ήμασταν όλοι ψαρωμένοι και αμήχηνοι, ώσπου η «τσιπούρα» έχυσε τον καφέ της και μας λέρωσε. Αυτό ήταν αρκετό για να μας κάνει να «κολλήσουμε».
Στις αρχές πολλές φόρες δοκίμασαν και άλλοι να ενταχθούν στη παρέα άλλα δεν είχαν πάρει το βάφτισμα του καφέ και δεν τα κατάφεραν.
Ακολούθησαν πολλά ξενύχτια της παρέας. Πολλές ώρες διαβάσματος μαζί, πολλοί καφέδες και τάβλι. Πολλές εκδρομές και ταξίδια εντός και εκτός της Ελλάδας.
Ακολούθησαν εννιά χρόνια που κανείς μας δεν είχε χάσει τίποτα από την ζωή των άλλων…
Παρεξηγήσεις και εντάσεις υπήρχαν, άλλα όλες ήταν στιγμιαίες και με μια κουβέντα τα πράγματα έπαιρναν το δρόμο τους.
Και χτες που βρέθηκα μαζί τους, κατάλαβα γιατί όλα αυτά χρόνια αυτοί οι τόσο ξεχωριστοί άνθρωποι είναι σημαντικοί για μένα.
Είναι σημαντικοί για μένα γιατί όταν είμαι ευτυχισμένη θέλω να το μοιραστώ μαζί τους. Και μπορώ να το κάνω γιατί ξέρω πως θα χαρούν για αυτό…
Είναι σημαντικοί για μένα γιατί δεν με στηρίζουν στα δύσκολα και όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, άλλα γιατί η χαρά μου είναι χαρά τους και γιατί η χαρά τους είναι δική μου χαρά.
Είναι σημαντικοί για μένα γιατί όταν πονάω, πονάνε και αυτοί και όταν αυτοί πονάνε πονάω και εγώ.
Είναι σημαντικοί γιατί ξέρω ότι μπορώ να τους εμπιστευτώ κάθε μου σκέψη, κάθε μου επιθυμία, κάθε προβληματισμό μου.
Είναι σημαντικοί γιατί όλοι είμαστε κομμάτια ενός όμορφου παζλ.
Στους φίλους μου οφείλω πολλά, αλλά κυρίως το ότι με κάνουν καλύτερη και με στηρίζουν, με ανέχονται όχι μόνο όταν δεν είμαι καλά, αλλά και τώρα που η ευτυχία έχει πλυμμηρίσει την ζωή μου.
Σας αγαπώ όλους πολύ :)
