Ανεβαίνοντας το απόγευμα την Πανεπιστημίου το κινητό μου άρχισε να χτυπάει επίμονα… «Καλησπέρα… βαρέθηκα να δίνω και να μην παίρνω ποτέ πίσω τίποτα..» σχεδόν φώναξε χωρίς ανάσα στο τηλέφωνο ο Γιώργος… Κλείνοντας το τηλέφωνο κοίταξα γύρω μου τον κόσμο που περπατούσε βιαστικά και έκλεισα τα μάτια μου… Σκέφτηκα τον φίλο μου τον Γιώργο και μετά βρέθηκα στην αυλή της γιαγιάς μου, καθισμένη στην αγκαλιά της να μου δείχνει το πηγάδι…
Όλοι μας έχουμε ένα πηγάδι στην αυλή μας , και έχει πάντα νερό ακόμη και όταν νομίζουμε ότι αυτό έχει στερέψει… Κοίταξα την γιαγιά στα μάτια.. με χάιδεψε απαλά και συνέχισε.. Στην αυλή σου θα έρθουν πολλοί διψασμένοι, άλλοι θα σου ζητήσουν από μόνοι τους νερό και άλλοι πάλι όχι θα ντραπούν. Εσύ θα σηκωθείς και θα πας στο πηγάδι να τους δώσεις νερό , ακόμη και αν αυτοί πουν ότι ξεδίψασαν να τους δώσεις και άλλο.. Θα τους δώσεις νερό γιατί είναι διψασμένοι, μόνο για αυτό.. Μην περιμένεις αντάλλαγμα για αυτό.. Να ξέρεις ότι το πηγάδι σου είναι για όλους.. Για σένα , την οικογένεια σου , τους φίλους σου αλλά και για αυτούς που έρχονται για λίγο στην αυλή σου… Η γιαγιά μέριασε τα μαλλιά από τα μάτια μου και κατάλαβε ότι είχα απορίες.. αλλά συνέχισε.. Όταν εσύ βρεθείς διψασμένη σε μια αυλή και δεν σου δώσουν , ακόμη και αν αυτός που την έχει , έχει ξεδιψάσει πολλές φορές στο δικό σου πηγάδι μην στενοχωρηθείς.. Να ξέρεις ότι πάντα υπάρχει νερό στο δικό σου πηγάδι και ότι εκεί θα ξεδιψάσεις. Η γιαγιά με έσφιξε και με φίλησε και μου ψιθύρισε. «Πότε μην περιμένεις αντάλλαγμα για αυτά που δίνεις.. Ποτέ μην δίνεις για να πάρεις… Όταν ζητάς κάτι μην το ζητάς από τους άλλους αλλά από τον εαυτό σου.. και να ξέρεις ότι αγαπάμε τους άλλους όχι γιατί να μας αγαπήσουν και αυτοί αλλά γιατί όταν αγαπάμε είμαστε ευτυχισμένοι».
Ένα κορνάρισμα με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου… Σκέφτηκα τον Γιώργο.. του τηλεφώνησα… «Πιες νερό από το δικό σου πηγάδι…» του είπα. Γέλασε. «Μα δεν έχω πηγάδι καλό μου» είπε. «’Έχεις, από αυτό ξεδιψάς τους άλλους » του είπα.
