Τρία μικρά παιδία....

Τρία μικρά παιδία σκαρφαλώνουν στον μεγάλο πλάτανο που βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού της γιαγιάς. Ξαπλώνουν μπρούμυτα πάνω στα μεγάλα κλαριά και απλώνουν τα χέρια..

Πετάνε………………………..

Πετάνε πάνω από το χωρίο, πάνω από το ποτάμι.. πάνω από τα αμπέλια και τα μποστάνια… Κάνει ζέστη, ο ήλιος καεί άλλα αυτό δεν λιώνει τα φτερά τους. Η πτήση είναι καθημερινή , με άλλο οδηγό κάθε μέρα. Τα τζιτζίκια δίνουν ρυθμό στις οδηγίες του αρχηγού… αυτός χαράζει την πορεία.. οι άλλοι απλά ακολουθούν..

Τρία μικρά παιδία , δυο αγόρια και ένα κορίτσι.. τρία παιδία που τα χέρια τους γίνονται φτερά , τα ανοίγουν και κατακτούν το μικρό κόσμο πάνω από τον πλάτανο της αυλής. Κανείς δεν μπορεί να χαλάσει αυτή την πτήση .. ούτε οι φωνές της γιαγιάς για φαγητό , ούτε η πολύ ζέστη που διαπερνά το φύλλωμα του πλάτανου, ούτε τα ενοχλητικά ζουζούνια και οι μύγες.. .Τα χέρια μένουν τεντωμένα.. Τα πόδια τυλίγονται γύρω από το κλαδί για να κρατούν το σώμα. Τα μάτια κλείνουν...

Τρία μικρά παιδία πετάνε. Ανοίγουν τα φτερά τους και πετάνε.. γίνονται ένα.
Τρία μικρά παιδία που δώσανε την υπόσχεση να πετάνε μαζί…για πάντα.
Ακόμη και αν μεγαλώσουν. …
Τρία μικρά παιδία που μεγάλωσαν…
Τρία μικρά παιδία που οι πτήσεις τους γίνονται μακριά από τον γερασμένο μεγάλο πλάτανο της αυλής.

Και ξαφνικά οι πτήσεις σταμάτησαν… το ένα από τα τρία μικρά παιδία δεν θα ξαναγκαλιάσει ποτέ τα άλλα δύο πριν τις μεγάλες τους πτήσεις. Και τα άλλα δύο δεν θα ξαναπετάξουν ποτέ χωρίς αυτό.. Η υπόσχεση είναι να πετάνε και τα τρία μαζί..

Η ζωή … ή καλύτερα ο θάνατος δεν έδωσε σε αυτά τα τρία μικρά παιδία την ευκαιρία να κρατήσουν την υπόσχεση τους…

Και η ζωή δεν είναι το ίδιο όμορφη χωρίς πτήσεις…